هواللطيف
در گذر از کوچه باغ‌هاي تابستان به تيرماه که مي‌رسيم، بوي  شکوفه ياس مشام دل هايمان را نوازش مي‌دهد و بي اختيار شاپرک دل‌هايمان به دنبال بارگاه نورانيش پر مي کشد و بي اين که نشاني از قبر غريبش بيابد،  با يک بغض فرو خورده در خود مي شکند. آري در آستانه سالروز شهادت مظلومانه بانوي بي‌نشان، دخت گرامي رسول مهر و دوستي، پيامبر بزرگوار اسلام «صلي الله عليه و آله»قرار داريم. بانويي که خداوند راز خلقت اولين و آخرين را در وجود پاک و نوراني ايشان به وديعت نهاد، که فرمود: «لولا فاطمه لما خلقتک»؛ اي پيامبر! اگر فاطمه نبود تو را نمي‌آفريدم.
زندگي فاطمه زهرا سلام‌الله عليها به خاطر عظمت و شگفتي‌هاي فراواني که در آن هست، شبيه اسطوره‌هاي تاريخ است.و به حقيقت، چشم ما نمي‌تواند مقامات معنوي آن بزرگوار را ببيند. دختري پيامبر چونان که «ام ابيها» لقب مي‌گيرد و همسري اميرالمؤمنين(عليه السلام) که خود نشانه‌اي از عظمت و بزرگي است.چونان همسري که بعد از رحلت پيامبر در راه دفاع از همسر که در جايگاه امامت و ولايت قرار دارد، تمامي مصائب و سختي‌هاي آن دوران را بر روي دوش خويش حس مي‌کند و لحظه اي در دفاع از حق و حقيقت باز نمي ايستد و جان عزيز خويش را نثار راه دفاع از ولايت و امامت مي‌کند و در اوج مظلوميت به شهادت مي‌رسد و در نهايت غربت پيکر مطهره‌اش در دل خاک آرام مي‌گيرد.
 حال اي دوست من تو خود نيز نيک مي‌داني که به ما آموخته‌اند که عاشقان اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) کساني هستند که با شادي معصومين شاد مانند و با حزن و اندوه آن‌ها در سوگ ‌نشينند. و ما نيز اين روز‌ها را در غم دوري گل ياس آل طاها، سيده زنان عالم و مادر بقيه الله‌الاعظم(عج) به سوک نشسته‌ايم، اما اين نکته را فراموش نکنيم که اين نوع نگاه زاييده «فرهنگ فاطمي» است که بايستي بتواند الگوي هميشگي براي زندگي سراسر افتخار و عزت و سربلندي ما که خود را پيرو و دل داده اين فرهنگ مي دانيم باشد.
چرا که در پرتو «فرهنگ فاطمي» است که ما به آرمان‌ها و عقايد ريشه‌دار اسلامي در طول زندگي اصالت مي‌دهيم و از اين رهگذر نيز بهره‌هاي فراوان برده‌ايم و خواهيم برد. اما سؤالي که همواره بايد از خود بپرسيم اين است که ما تا چه اندازه از فرهنگ فاطمي الگو گرفته‌ايم و چه اندازه با اين خاندان عصمت و طهارت(ع) سنخيت داريم؟
باشد که پيرو واقعي ايشان باشيم. ان شاءالله